Marijke van Warmerdam

Note / MvW: ‘I was guided by what happened, and there’s always something happening in Rome. During the editing, a new image then emerges, which for me is more abstract. When I look at that image, I can easily imagine it without Rome.’ How can the speed of the city be captured? The city that never sleeps, where there is movement day and night, above and below ground. Like lungs breathing in and out, the camera pushes and pulls its way through the night, the beginning and end indistinguishable, as in an infinite cycle. This film is halfway between science fiction and city portrait. Bart Rutten One tunnel, two tunnels, or perhaps one tunnel mirrored into itself. In this short film, van Warmerdam presents the specific experience of Rome and its traffic. On the one hand the hurry to arrive, trapped in one’s car or on a scooter, and on the other hand the sense of beauty and freedom of the tunnels opening up onto streets full of life. The film depicts a sense of both clarity and confusion. The poet and writer Amelia Rosselli (1930 -1996), who spent the last part of her life in Rome, coined the word schiellezze in her poem ‘Cos’ha il mio cuore che batte’ (Why does my heart beat?, 1959). Schiellezze is a combination of schiettezza (‘clarity’ or ‘absolute frankness’) and scellerato (‘wretched’, ‘wicked’ or ‘cruel’). Schiellezze is part of a language made up by Rosselli that she called ‘compounds’ or ‘verbal associations’. Often, masculine and feminine, and singular and plural are interchanged. In a similar manner, van Warmerdam’s film creates a new vocabulary to read the city. Arnisa Zeqo (IN DUTCH) Hoe vang je de snelheid van de stad? De stad die nooit slaapt, waar dag en nacht beweging is, boven en onder de grond. Als het in- en uitademen van de longen duwt en trekt de camera door de nacht, waarbij als in een eindeloze cyclus begin en eind niet van elkaar te onderscheiden zijn. Deze film houdt het midden tussen sciencefiction en stadsportret. Bart Rutten Eén tunnel, twee tunnels, of misschien één tunnel die zichzelf spiegelt. In deze korte film toont Van Warmerdam de specifieke ervaring van Rome en zijn verkeer. Enerzijds het gehaast om op tijd te komen, gevangen in auto of scooter, anderzijds het gevoel van schoonheid en vrijheid, opgeroepen door de tunnels die zich openen naar straten vol leven. De film toont zowel een gevoel van helderheid als van verwar- ring. ‘Schiellezze’ is het woord dat wordt gebruikt door de dichter en schrijver Amalia Rosselli (1930 -1996), die het laatste deel van haar leven in Rome woonde, in haar gedicht Cos’ha il mio cuore che batte (Waarom klopt mijn hart?, 1959). ‘Schiezzelle’ is een combinatie van het woord ‘schietezza’ (‘helderheid’ of ‘absolute openhartigheid’) en het woord ‘scellerato’ – dat ‘ellendig’ of ‘gemeen’ of ‘wreedheid’ betekent. Dit woord maakt deel uit van een taal die door Rosselli is bedacht en die ze ‘samenstellingen’ of ‘woordassociaties’ noemt. Vaak worden mannelijk en vrouwelijk en enkelvoud en meervoud verwisseld. Op dezelfde manier creëert de film van Van Warmerdam een nieuw vocabulaire om de stad te lezen. Arnisa Zeqo